FANDOM



Do Towarzystwa Historyczno Literackiego • Wiersz • Seweryna Duchińska
Do Towarzystwa Historyczno Literackiego
Wiersz
Seweryna Duchińska
[Rękopis ze zbiorów Biblioteki Kórnickiej „Zbiór wierszy poetów, pisanych przeważnie na emigracji w latach 1832-1881.”, sygn. 2484, BN mikrofilm 38919; karta nienumerowana przed kartą 13, tzn. zapewne 12 oraz kartą 13.]

Oto moja odezwa do uczonych naszych rodaków.
Do Towarzystwa Historyczno Literackiego z okoliczności nowego paragrafu zabraniającego paniom być obecnemi na zwyczajnych posiedzeniach Towarzystwa przy odczytach literackich.




Dzieckiem słyszałam że nauk pożytek
Prac umysłowych zaszczycony zbiorem
Na cześć narodu i jego pożytek
Jak szczere serce musi stać otworem.
Pod obcem niebem inaczej święci . . . .
Zniegrzeczniał wiele nasz wiek dziewiętnasty
I choć ma niezłe pomysły i chęci
Dziś na ostracyzm skazuje niewiasty.
Gdy wróg wygarnia z domów naszych braci
Zwiemy go dziczą, . . . . . gdy z duchowych godów
Śmieją wykreślać siostrę literaci,
Do rzędu jakich należem narodów?
Wiem, że złe ziele wśród na też się pleni
Choć łzy z krwią polski zraszają przestworza,
Lecz wy mężowie poeci, uczeni
Możecie kąkol rozróżnić od zboża.
Że pani Donitriew bohaterka bruku
Lwica wszetecznic, rozwścieklonych winem.
Nihilizm, potwór moskiewskiego bruku
Chciała zapoznać z chciwym zysku gminem;
A więc dlatego zacnych polek grono,
Zaszczytnie znanych na ziemi wygnania,
Z areopagów naszych wykluczono.
Przecież te siostry w przedświcie powstania
Uczyły czytać naszych kmiotków dzieci, [1]
Pysznych łączyły z ludową siermięgą,
A poświęceniu co im z czoła świeci,
Jest narodową chlubą i potęgą.
Niewiasta nasza to miejsce uświęca
Gdzie trzeba cierpieć lub uczyć się społem;
Ona do zacnych czynów nas zachęca
I na wygnaniu jest naszym aniołem!
Więc ów paragraf, wy nauk piastuny
Spalcie! On godzien wpół dzikiego Dońca,
Mrok jest udziałem zwolennic Komuny
Niewiasta polska piękniejsza od słońca!

Ukrainicz. [2]
Paryż 24 Kwietnia 1872.


Przypisy

  1. Szkółki wiejskie tak w kongresówce, jak też prowincjach zabranych były pod dyrekcyją polek. Księżniczka Janina Czetwertyńska była jedną z najgorliwszych krzewicielek oświaty między ludem. –
  2. Przypis własny Ogrodu Petenery Na dole rękopisu na karcie 13 i wcześniej na nienumerowanej stronie przed kartą 10 z listą 3 wierszy, identyfikacja autorki: „Seweryna Duchińska”.