FANDOM



Jesień • Wiersz • Janka Kupała
Jesień
Wiersz
Janka Kupała


Ziemię szeroką
Jesień niemiła
Ciemną pomroką
Łzawo spowiła.

I podmuch zimny
Wichrów z północy
Wydzwania hymny
Z żalu, z niemocy.

Duch skołatany
Pojmie te chóry,
Te dzikie tany
Chwili ponurej.

Pojmie i zaśnie
Szczęscia daleki.
Lecz, lecz nie zgaśnie
Nigdy na wieki.

Pojmie i zaśnie
Do przyszłej wiosny,
Gdy słońce jaśnie
Oświeci sosny.

Gdy rzuci na nie
Blaski z ukrycia
I ziemia wstanie
Znowu do życia.

1906